'Anyone bites the dust, yeah anyone bites the dust.'
De woorden van Freddy Mercury's Queen dansen door mijn hoofd. Net als het stof om mij heen trouwens.
De luchtverwarmingskanalen kuchen fijn wit stof uit hun binnenste. Ze willen geen enkele ruimte tekort doen, elke kamer krijgt een evenredig wit laagje. En ik wilde alleen maar de oude keukentafel naar de logeerkamer. Ik zag het voor me, onder het raam met uitzicht op de tuin en dienstdoend als schrijftafel met op zijn hoofd mijn lievelingspen en een schrijfblok. Van het een kwam het ander.
Nu wordt er om mij heen druk geboord, gehakt, gezaagd en geslepen. Een draagmuur in het souterrain wordt geslecht. Een doorgang van het stookhok naar de kantoorkamer zou wel leuk zijn en zullen we meteen een leuke, lees bredere, deur verderop plaatsen? Ik ben namelijk gek op gaten in muren, als ze klaar zijn. De muur tussen keuken en eetkamer heeft het jaren geleden ook moeten ontgelden en dat is de beste beslissing voor ons huis ooit genomen. Licht, ruimte en de keuken als nieuwe hangplek.
Beneden legt nog een deur het loodje. De vloer blijkt eruit gehakt te moeten worden, na het doorbreken van de muur blijkt de ene vloer 2 centimeter hoger te liggen dan de andere. Hakken, stof. De luchtverwarming doet nog steeds zijn vrolijke best. Stoflongen liggen op de loer.
Zelfwerkzaamheid is een groot goed binnen ons gezin. Manlief boort, hakt, zaagt en slijpt vrolijk mee. Over twee dagen gaat er nog een muur uit. Ik zorg voor koffie, thee, broodjes, zet de ramen open, de luchtverwarming uit en... ga lekker winkelen met mijn dochters.
Karin Roest