Om mezelf te overtuigen heb ik het eergisterenmorgen met een magneet aan de koelkastdeur gehangen. Het werkt, want ik houd het al drie dagen vol. Voor het weekend had ik er rekening mee gehouden. De boodschappen had ik zorgvuldig uitgezocht: Low-Calorie, Light, Minder Vet, Leef Bewust, Mager en Nu Nog Magerder en alle verleidingen uit mijn huis verbannen. Dacht ik.
Vanmorgen zette ik een senseootje en als vanzelfsprekend opende ik de koelkastdeur. Ik weet niet waarom. Een ingesleten gewoonte? Het verbodsbord met het uitroepteken, onder de magneet, over het hoofd gezien? Ze stond daar glimmend en van trots wapperde ze haar aroma mijn kant op. Ik sloot de deur en vroeg me af of ik ze nu al zag vliegen. Of het een bijwerking was van Het Dieet? Ik telde tot tien en opende nog een keer de koelkastdeur. Ze stond er nog steeds. Het kan niet anders of Juffrouw Appeltaart was op slinkse wijze mijn koelkast ingeslopen. Ze had me meewarig aangekeken: eet me op. Het gebied tussen mijn ribben en navel begon zich er ook mee te bemoeien.
Gistermorgen zei Wilma dat ze me helemáál niet dik vond. Ze knipperde niet eens met haar ogen. Ik trok mijn truitje omhoog, kletste op mijn maag en kneep er met mijn handen zo een rol uit.
"Kijk dan vijf kilo schoon aan de haak! Ik loop met een zak aardappelen rond, zie je dat dan niet? Ik voel me Tinie Tientonner, wop wop wop hoor ik als ik de trap oploop. Na tien treden ben ik buiten adem. Bah, ik walg van mezelf."
Ik nam een tweede senseo en keek naar de koelkastdeur. Zou ik toch dat ene stukje appeltaart… ? Nee, zei ik tegen mezelf, doorzetten, streng zijn! Niet zo slap. Kom op, zeg. Om mezelf op te peppen bladerde ik door de Cosmopolitan, gevuld met graatmagere meiden. Hoe krijgen ze het voor elkaar? Zo superslank als ze zijn. Hoe lang zou het duren dat ik… Hoe lang zou het duren dat zij… ?
Gistermiddag moest ik naar de tandarts. Ik meldde me aan de balie en de receptioniste die er zat, zag eruit! Zo knap, een huidje als een perzik. Ik ben in mijn dagen, opoe dus, kon het effe niet hebben. Ze kon zó in de Cosmopolitan, dacht ik. Ze maakte één fout: ze stond op. Ze had moeten blijven zitten. De illusie was mooier dan de werkelijkheid. Tot aan haar middel was ze slank, maar daaronder… echt een zodanige kont. Ik stond daar maar en ik keek ernaar. Om een schatting te maken kneep ik mijn ene oog dicht en bijna automatisch gaven mijn handen de afstand aan. De mijne kon er drie keer in. Zij had geen zak aardappelen, maar een mud.
Om mijn cafeïnespiegel op peil te krijgen ging ik voor een derde café crème en kreeg weer de koelkast in mijn vizier. Ik wond er geen doekjes meer omheen en stelde mezelf een ultimatum: wordt het Sonja of de appeltaart. De appeltaart is beperkt houdbaar. Mevrouw Bakker kon eigenlijk wel een dagje wachten.
Resoluut opende ik de koelkastdeur…
Janine van der Hulst