ZELFREINIGING
'Mijn therapeut heeft ervoor gezorgd dat ik weer zekerder ben van mezelf. Dat ik trots kan zijn op wie ik ben,' ze neemt een slok van haar cola light en kijkt me geamuseerd aan.
'Was je dat niet dan?'
'Nee, ik voelde me compleet verloren tussen iedereen. Had het idee dat niemand me zag en me ook niet zou missen als ik er niet meer zou zijn.' Haar ogen knijpen zich tot spleetjes terwijl herinneringen haar netvlies aandoen. Plots spert ze haar bruine kijkers wijd open. 'Maar gelukkig weet ik nu dat ik me die onzin allemaal zelf heb wijsgemaakt en dat ik de enige ben die iets kan veranderen aan dat vervelende gevoel.'
'Hoe doe je dat dan?'
'Door tegen mezelf te zeggen dat ik er best mag zijn en dat ik niet over me heen moet laten lopen. En,' ze zet haar glas op tafel en buigt zich naar me toe, 'door een boek te schrijven waarmee ik lotgenoten kan helpen datzelfde te bereiken.'
Ze kijkt me aan en geeft me een blik waarmee ze duidelijk maakt dat ik diep onder de indruk zou moeten zijn.
'Zo. Waar kan ik dat boek kopen?'
Ze glijdt terug in haar stoel, de lach verdwijnt en maakt plaats voor een niet te benoemen uitdrukking.
'Ach, ik denk dat de materie zijn tijd vooruit is. Uitgevers zijn gewoon nog niet klaar voor diepgaande teksten over zelfkennis.'
Gelukkig is zij dat wel en ik leg een muntje op het schoteltje. Een schoon toilet zou niemand willen missen.
Marjolein van Dam
|