Het is zaterdagmiddag en het belooft een warme zomeravond te worden, een unicum deze zomer. Saskia zit aan de keukentafel diep met haar neus in een tijdschrift gedoken. Met het puntje van haar tong uit de mond zet ze met krachtige halen cirkels. “Zullen we vanavond eens iets anders doen met 't eten?” roept Annet vanaf het zonovergoten terras. Tekkel Poekie ligt loom in de schaduw en hijgt van de warmte. “Wacht effe,” antwoordt Saskia, “Ik ben bijna klaar.” Zestien en een half is Saskia, haar dochter.
Annet vraagt zich af wat er in hemelsnaam zo belangrijk kan zijn dat ze geen antwoord kan geven. Ze is natuurlijk alweer de komende week vol aan het plannen met tv-series die je niet mag missen. Annet dagdroomt om met een picknickmand de Tafelberghei op te gaan en daar te genieten van de zonsondergang. Op de fiets, een kleedje, stokbrood, kaasjes, wat rauwkost, een eitje. En natuurlijk die lekkere rosé, die ze in juni uit Zuid-Spanje hebben meegenomen. Vanochtend heeft Annet de fles alvast in de koelkast gelegd. Bert, zij en Saskia hebben de hele week al niet samen gegeten. Hij is vreselijk druk met zijn werk. Hij heeft wel een verzetje verdiend. En dan nemen ze Poekie lekker mee, achterop in de fietsmand. Dan kan hij lekker rondrennen.
“Zo, wat vroeg je?” reageert Saskia na een eeuwigheid, onderwijl druk bezig met de knoppen van de afstandsbediening. De jeugd van tegenwoordig kan absoluut niet meer zonder elektronica, schiet het door Annets hoofd. Het zou haar niets verbazen als de harde schijf van het mediacenter vandaag alweer vol zit met die achterlijke rotzooi van wat men tegenwoordig tv noemt. Ze zou het abonnement op de gids op moeten zeggen.
“Wat denk je van een picknick op de hei vanavond? Gezellig met z’n drieën, als verrassing voor Bert.” Saskia aarzelt. “Ik kan niet. GTST komt en daarna komt het concert met Jan Smit. Dat moet ik zien. Als ik dat mis dan sta ik morgen op school echt voor lul.” Annet draait haar hoofd de andere kant op en verdringt haar verontwaardiging. Eén, twee, drie, vier, ….. negentien, twintig.
“Maar liefje, kun je niet één keer een avond zonder tv? Er is altijd wel iets te zien. Het is zulk mooi weer en het is toch leuk eens iets anders te doen?” Jezusnogantoe, waren wij in onze tijd ook zo moeilijk, peinst Annet. Er werd toch wel meer gedaan dan voor de buis hangen? Dansen, badminton, fietsen, zwemmen of een gezellig potje kaarten. Waar is het misgegaan? De periode dat ze Saskia zonder protest gewoon mee konden nemen ligt mijlenver achter haar.
“Waarom vraag je niet of Irene ook meegaat?” doet Annet nog een poging. Irene is de beste vriendin van Saskia en Annet weet dat de ouders van Irene streng zijn met tv kijken.
“Nee hoor, Irene kijkt ook altijd naar GTST en kom niet aan haar Jan.” Annet zou ook alleen met Bert kunnen gaan om ruzie te voorkomen. Eigenlijk vindt ze dat Saskia gewoon mee moet. Maar hoe voorkomt ze een herhaling van het drama van vier weken geleden? Alle gezelligheid in de pauze van de groep 8-musical van nichtje Nicole reduceerde in één klap tot een ijzig en stilzwijgend samenzijn toen Saskia het nodig vond als een doldwaze stier de aula uit te stampen. Alleen omdat Annet het had gewaagd te zeggen dat ze de nieuwe soap Oeps, die Saskia volgt, ordinair vindt. Annet voelt nog steeds het schaamrood op haar kaken, de afkeurende opmerkingen van de overige ouders klinken na in haar oren. Ze voelt zich hopeloos. Ze wou dat haar vader er nog was. Die zou met deze situatie wel raad weten.
De voordeur gaat open. Direct daarna stapt Bert met een vrolijke grijns en een grote mand het terras op en loopt naar de schuur. Terwijl hij de fietsen pakt roept hij: “Kom schoonheden, we gaan picknicken.” Saskia kijkt vragend naar Annet. “Leuk paps, zullen we naar de Tafelbergheide?”
Sandra de Wit