Dagelijks geteisterd door onwillige pubers met het verstand van ongezouten pinda's. Jonge collega's betreden het pand met afhangende neusvleugels en kreunende oksels. Zo niet zij. Het lijf mag dan luttele centimeters gekrompen zijn, werklust drijft haar tot grote hoogten. Dolblij is ze dan ook met de opgeschroefde pensioenleeftijd. VUT en prepensioen worden terecht ontmoedigd. Rimpels bezetten haar huid, niet haar hersenen! Bovendien, wat moet ze thuis: de opvliegers gevlogen, zichzelf gevonden en haar zorg niet langer nodig?
Op steunzolen schuifelt ze haar lokaal in, de rollator als trouwe metgezel. Onmisbaar voor het verslepen van correctiewerk. De Nederlandse taal dobbert stuurloos door de hoofden van haar leerlingen, als het kofschip in een woeste zee. Het is haar missie hen te koersen. Betuttelende bingo's en busreisjes naar waar ze niet heen wil passen niet in haar rooster. Natuurlijk, 's avonds is ze op. Koken doet ze niet meer: de magnetron is een uitkomst. Het late nieuws haalt ze zelden. Belangrijker is dat ze meetelt. Op haar 81ste nog altijd een volwaardig lid van de maatschappij. Ze hoopt nog jaren mee te kunnen.
Vet gaaf, vinden de leerlingen zo'n docente van de oude stempel. Bij haar kunnen ze scoren. Vanzelfsprekend geen pogingen haar onderuit te halen. Repetities zijn een eitje wanneer zij ondertussen vakliteratuur bestudeert. Haar leerlingen gaan flink vooruit. Lola lijkt de dyslexie ontgroeid. 'Naïviteit' en 'audioloog' zowaar foutloos gespeld!
Wie niet horen wil, moet maar bedonderd worden.
Suzanne Meijer