Als die dokter en Edith geen roet in het eten gooien, is de klus binnenkort geklaard. Even luisteren waar ze het over hebben.
"Het is onbegrijpelijk dat het zo slecht gaat met uw moeder. Medisch gezien is er niets aan de hand. Alle waarden zijn goed."
"Toch heb ik het gevoel dat ze aan het sterven is. Wat bent u van plan met haar te doen?"
"We houden haar nog een dag voor observatie, maar dan moet ze toch echt terug naar het verzorgingshuis."
Dat nooit! Dat zal me niet gebeuren. Ik doe mijn ogen een beetje open en kreun. Edith komt meteen naar me toe en vraagt of ze nog iets kan doen. Ik schud mijn hoofd en knik bemoedigend als ze zegt dat ze nog even naar huis moet om de schone was voor me te halen. Zeker om me netjes terug te bezorgen bij die gevangenis met 1001 cipiers. Over mijn lijk! Maar zij mag rustig gaan, want dan kan ik dat ook doen.
Daar komt het galgenmaal. Dat kan ik nu met gemak laten staan. Honger en dorst heb ik allang niet meer. Alleen de eerste dagen waren moeilijk. Mijn regering vindt het niet goed dat ik niet meer wil leven, maar mijn God heeft me nooit verboden eten en drinken te weigeren. Mijn God heeft me wel verboden te doden maar niet om dood te gaan. Ik heb er al zo lang geen zin meer in. Eigenlijk al niet meer sinds Fred dood is. Ik was nog maar 43 toen. Nu ben ik bijna 80. Morgen zou hij jarig geweest zijn. Ik wil taartjes met hem eten in de hemel. Daar heb ik nu wel trek in.
Gerrie Bleijenberg