HET LOKET
Ik realiseerde mij dat ik diep in de shit zat toen ik mijn auto parkeerde. De bewaker schoof het luikje open en monsterde mij achterdochtig. Elf september 2001 is al weer even geleden, maar 'n bewaker van een omroepgebouw dient altijd alert te zijn.
'Dus u werkt bij programma-aankoop zegt u, en uw toegangspasje ligt thuis,' herhaalde hij bedenkelijk kijkend mijn relaas.
Ik knikte en grinnikte schaapachtig.
'Maar nu is het vreemde van de zaak, heer Klauw, u staat hier helemaal niet geboekt als personeelslid. Dan vraag ik mij dus af, hoe kan dat en hoe zit dat, begrijpt u ?'
Wat echt vreemd was dat ik al vier maanden mijn hand naar hem opstak, iedere ochtend en iedere avond.
Opeens ging mij een licht op.
'Ach, dat komt natuurlijk omdat ik voor een jaar gedetacheerd ben,' zei ik opgelucht. 'Er is vast wel een lijst met werknemers die hier tijdelijk verblijven.'
De bewaker streek met één vinger langs zijn dunne snorretje en mompelde: 'Ja, ja.' De redding leek nabij maar er doemde nieuw gevaar op. 'Wat is uw personeelsnummer dan wel?'
De man ging achter zijn pc zitten, klaar om het nummer in te toetsen.
'Maar eh, dat nummer staat toch ook op het pasje?' aarzelde ik.
'Tja, dan houdt het zo'n beetje op, nietwaar, en u kent natuurlijk ook uw eigen kamernummer niet?' snauwde hij.
Vierde etage, wilde ik zeggen maar ik zweeg. Oh machtige deurbaas, schuif dat schietmasker maar over mijn hoofd, leg die bijl maar in m'n nek. Ik ben een Nul.
John van der Klauw
|