Mannen zijn autoritair, met zichzelf ingenomen en drijven op hun ego. Niks
leuks aan dus. Breed gebarend, lawaaimakend tonen zij zich aan de wereld.
Minzaam lach ik ze toe.
Wacht maar tot je ouder wordt of je iets vervelends overkomt. Dan piep je wel anders. Onvermijdelijk wordt het pantser dan afgeworpen. Om door te dringen tot de kern, de ware emotie die van binnenuit opereert.
Ik weet het van mezelf als ik ziek ben bijvoorbeeld, het lijkt of ik in een diepere emotionele laag wegzak. Zachter word, zachter ben.
De wereld beter verdraag.
Dus als de tand des tijds op mannen inhakt, gaat die harde laag eraf. Ik heb het zelf gezien.
Mannen van hun troon. Een hartinfarctje hier, een echtscheidinkje daar, met geluk een jammerlijke dwarslaesie. Het worden echte mensen.
Mannen.
En dan vind ik ze zó lief.
Karin Roest