In het kader van de Nationale Gedichtendag 2010 organiseerden de bibliotheek Huizen, Blaricum, Laren en boekhandel Appelboom in Laren een vertaalwedstrijd. De opdracht: vertaal The Human Seasons, een sonnet van de Engelse dichter John Keats (1795–1821) in het Nederlands. Jeanette Schoonderbeek won de eerste prijs, die haar werd uitgereikt op 27 januari in het Huizer Kunst- en Cultuurcafé.Hieronder het sonnet van Keats en de winnende vertaling.
THE HUMAN SEASONS
Four Seasons fill the measure of the year;
There are four seasons in the mind of man:
He has his lusty Spring, when fancy clear
Takes in all beauty with an easy span:
He has his Summer, when luxuriously
Spring's honied cud of youthful thought he loves
To ruminate, and by such dreaming high
Is nearest unto heaven: quiet coves
His soul has in its Autumn, when his wings
He furleth close; contented so to look
On mists in idleness--to let fair things
Pass by unheeded as a threshold brook.
He has his Winter too of pale misfeature,
Or else he would forego his mortal nature.
John Keats
DE SEIZOENEN VAN DE MENS
Met vier seizoenen is een jaar compleet;
ook vier seizoenen kent des mensens geest:
geeft levenskrachtig voorjaar aan hem weet
van schoonheid, die hij opzuigt onbevreesd.
Des zomers neemt hij vreugdevol het groen
van lentespruiten weeld’rig op de tong
en komt door zulk verheven dromen koen
in hemelrijk gebied. Van daar de sprong
naar de herfsttij van de ziel; in inham stil
vouwt hij zijn vleugels strak en kijkt in rust
de nev’len aan - laat al het schoons, zijn wil,
vergetel stromen langs bekende kust.
Hij kent het winterse verbleekte leven;
zo niet, ware zijn mens-zijn prijsgegeven.
Jeanette Schoonderbeek
DE SEIZOENEN VAN DE MENS
Met vier seizoenen is een jaar compleet;
ook vier seizoenen kent des mensens geest:
geeft levenskrachtig voorjaar aan hem weet
van schoonheid, die hij opzuigt onbevreesd.
Des zomers neemt hij vreugdevol het groen
van lentespruiten weeld’rig op de tong
en komt door zulk verheven dromen koen
in hemelrijk gebied. Van daar de sprong
naar de herfsttij van de ziel; in inham stil
vouwt hij zijn vleugels strak en kijkt in rust
de nev’len aan - laat al het schoons, zijn wil,
vergetel stromen langs bekende kust.
Hij kent het winterse verbleekte leven;
zo niet, ware zijn mens-zijn prijsgegeven.
Jeanette Schoonderbeek
vouwt hij zijn vleugels strak en kijkt in rust
de nev’len aan - laat al het schoons, zijn wil,
vergetel stromen langs bekende kust.
Hij kent het winterse verbleekte leven;
zo niet, ware zijn mens-zijn prijsgegeven.
Terug
|