Hebt u wel eens een blikje tonijn of sardientjes opengemaakt zonder er een van visolie bedruipte neus aan over te houden?
Hoe vaak hebt u uw partner bedreigd met een scherp voorwerp, omdat u worstelde met verpakte versnaperingen en te horen kreeg: dan neem je toch een schaar!
Hoe regelmatig zit u huilend op de bank met een tijdschrift dat je zonder grof geweld niet uit zijn plastic omhulsel kunt bevrijden?
Hoe populair bent u nog bij uw reisgenoten tijdens uw vakantie, als u weer eens 'passend' reageerde in het hotel op het niet kunnen openen van een kuipje boter of jam?
Hoeveel voortanden hebt u verloren in een poging bij het koekje te komen in een koffiehuis of bij de kapper?
Overal worden wij belaagd door een veelkoppig monster dat zich wel bezighoudt met hoe iets er in, maar nimmer met hoe iets er weer uit moet.
Al lang overweeg ik een Bond van Boze Burgers op te richten die de handen in één wil slaan om dit taaie ongerief te bevechten. Alleen degenen die redelijk scoren op sadistische neigingen kunnen lid worden. Dan nodigen we zo'n topper van de verpakkingsindustrie uit met een vriendelijk gezicht voor een lezing over zijn producten. Zodra de betrokkene op het podium staat, gaan de deuren dicht. We laten hem rustig uitpraten en stellen zelfs wat vragen. De laatste vraag gaat over de kennelijk extreme handvaardigheid van de personages privé om hem heen: de butler (?), de dienstbode (?), de echtgenote (?), die hem ervoor behoeden zelf met het probleem geconfronteerd te worden, waar de zinderende zaal vol van is.
Betrokkene krijgt een onbehagelijk gevoel. Terecht. Het materiaal dat we van tevoren verzameld hebben wordt aangedragen. We grijpen hem beet en wikkelen zijn hoofd in brede stroken plakplastic, te beginnen met de mond. Twee gaatjes voor de neus en twee zwarte donsjes voor de ogen. We blijven menselijk! De handen op de rug met stevig touw. En dan het lijf rollen in superglue en houtwol tot er een dikke baal overblijft. De enige kist die in aanmerking komt voor de finale afwerking vinden wij bij een uitvaartcoöperatie. Deksel er op, schroeven en nog een touw. Nu zenden we hem naar zijn huisadres.
Jammer dat we niet mee kunnen gluren hoe dit probleem daar wordt getackeld, want wij zijn nu van de Bond van Inpakken en Wegwezen.
Lies van Doorne