In verband met onze verhuizing moest ik veel telefoongesprekken voeren met allerlei bedrijven en instanties. Kijk, familie, vrienden en bekenden begrijpen in het algemeen nog wel dat je van het ene naar het andere adres verhuisd bent, maar bedrijven en instanties hebben daar blijkbaar meer moeite mee. Tenslotte zitten al die medewerkers daar ook niet voor niets, en moeten velen zich met zo’n simpele zaak bemoeien, dat is nogal wiedes. Gevolg is dat je telefoonnummer (dat je juist zo graag wilt meenemen) wordt opgeheven. Je internetaansluiting zondermeer 'uit de lucht wordt gehaald' en ook niet hersteld kan worden, maar je nog wel moet betalen tot het einde van het lopende jaar. Deze zaken en nog vele andere noodzaakten mij een eindeloos aantal telefoongesprekken te voeren. Enfin, je moet natuurlijk wel iets over hebben voor zo'n simpel verhuizinkje.
Zo’n ervaring levert toch ook iets op. Ik ben er nu achter waarom Nederland zo’n welvarend land is. Alle medewerkers van alle bedrijven en instanties zijn altijd (zelfs 24 uur per dag) 'in gesprek'. Dat is toch geweldig, al die mensen die altijd allemaal in gesprek zijn, nooit naar het toilet kunnen, nooit koffie drinken, nooit pauzeren, nooit ziek zijn, nooit een snipperdag hebben, nooit met vakantie gaan, nee, altijd allemaal in gesprek zijn, dat is iets waar we trots op mogen zijn.
De meeste bedrijven/instanties hebben er zelfs een computer voor aangeschaft. Ik krijg er echt een blij gevoel van als ik hoor: 'Al onze medewerkers zijn in gesprek'. Sommige vermelden er trots bij dat er 'tig' wachtenden voor je zijn of dat je het beter op een later tijdstip nog eens kunt proberen.
De Rabo spant de kroon. Na ongeveer tien minuten te hebben gewacht op al die 'medewerkers die nog steeds in gesprek zijn' meldde een stem mij dat ik 'om lange wachttijd te voorkomen' werd doorverbonden met 'klantenservice'. Ik kon niets terugzeggen, dus liet ik het over mij komen in de hoop toch nog die dag aan de beurt te komen. Ik had na nog eens een kwartier wachten diep medelijden met al die stakkers die nog steeds geen koffie konden drinken en waarvan sommigen in hoge nood moesten verkeren. Je kunt al die 'wachtenden voor u' toch niet nog langer laten wachten. Ik heb diepe bewondering voor al onze ijverige, zichzelf opofferende 'medewerkers in gesprek'. Ik werd ook helemaal niet boos dat ik na tweeëntwintig minuten wachten eindelijk aan de beurt bleek te zijn, maar tot mijn genoegen naar een 'in gesprektoon' mocht luisteren, als welkome variatie op 'al onze medewerkers zijn nog steeds in gesprek, een ogenblik geduld alstublieft'. Ik was blij dat de betreffende medewerker eindelijk een bakkie kon drinken.
Er zijn ook een aantal vindingrijke bedrijven, die je bij voorbaat bedanken voor je begrip. Nou, dat ik er begrip voor heb dat 'al die medewerkers nog steeds in gesprek zijn' is zelfs een understatement. Ik ben ze ernstig dankbaar voor hun ijver, ik ben zo blij dat je niet zomaar iemand te spreken krijgt, dat geeft de burger weer moed. Bovendien brengt het nog wat geld in het laatje, want ik ben ongeveer 250 euro lichter geworden, dankzij al die medewerkers waar ik met alle liefde een poosje op wil wachten. Kleine moeite toch? Verhuizen is heerlijk.
Jan van der Bunt