HERTENLEED

'Och heertje, och heertje van de thee,' mompelt Elisabeth van Weenick tot Brunstinx, terwijl ze de krant van zich afschuift op het notenhouten salontafeltje. Ze knijpt een kanten zakdoekje fijn tussen haar vingers en kijkt naar buiten. Ziet ze daar weer iets bewegen tussen het groen aan de overzijde van het gazon? Iets ree-bruins? De weduwe van de beroemde groot-industrieel W. tot B. trekt een rimpel in haar voorhoofd en tuurt in de verte. Helemaal aan het einde van het landgoed beginnen de Noordwijkse duinen, dofgeel op deze bewolkte namiddag. Daarachter weet ze de zee.

Plotseling zwaait de deur open. Ze slaakt een kreetje van schrik.
'Ha tante!' galmt het door de salon.
'Olivier! Gelukkig, jij bent het. Kom eens even hier schat, ik moet iets met je bespreken.' Ze probeert zo bevallig mogelijk naar haar knappe neef te glimlachen. 'Het staat nu ook in de krant. Dat van die beesten.'
'Beesten? Toch geen enge beesten mag ik hopen?'
Elisabeth neemt de krant en declameert: "In de Amsterdamse gemeenteraad zijn vragen gesteld over de ongeremde aanwas van damherten in de waterleidingduinen. De herten hebben zich, door de afwezigheid van natuurlijke vijanden, inmiddels verspreid tot aan Katwijk."
'Mooi!' onderbreekt haar neef. 'Ze gaan dus eindelijk iets doen!'
'Nee, stil nou. Laat me even uitpraten. Lezen bedoel ik. Uitlezen.' Ze tast naar haar zakdoekje, duikelt in haar handtas een nieuw exemplaar op en gaat verder. "De VVD-fractie heeft maatregelen geëist, maar de verantwoordelijk wethouder weigert in te grijpen." Zie je, dat is het probleem. Die lui daar, die wethouders, zijn tegenwoordig allemaal van Groen Links en de Dieren. Ze menen dat beesten evenveel rechten hebben als mensen. En ze vinden het zielig dat die herten hier zo vaak onder een auto komen. Alsof het voor de bestuurder van de wagen niet net zo onaangenaam is! Nog afgezien van de schade die je ervan hebt!' De weduwe loopt rood aan van opwinding. 'En nu hebben ze nota bene voorgesteld…' Haar stem hapert. Met grote bange ogen kijkt ze haar neefje aan.
'Ga verder, ik popel.'
'Voorgesteld om… om… de automobilisten af te schieten in plaats van de herten! Kijk maar, hier staat het.'
'Hahaha! En nou durf jij zeker niet meer te gaan toeren in een van die kekke sportwagentjes van je?' Olivier grijpt de krant en bestudeert het artikeltje. 'Dat was een grapje, dat doen ze heus niet,' zegt hij. 'Ik wou trouwens even een autootje van je lenen.'
De weduwe vermant zich. 'Geen sprake van. Jij gaat direct naar de burgemeester hier, die Henri, die is tenminste van de goede partij, en…'
'Harry, gewoon Harry, tante.'
'Ja, dat zeg ik. Je gaat erheen en je nodigt hem uit voor de maaltijd. Dan zal ik hem vertellen dat hij moet ingrijpen. 't Is toch een schande!'
Olivier glimlacht. 'Okee, uw bereidwillige dienaar gaat onverwijld.' Hij springt op, maakt een overdreven buiging en verlaat de kamer.
'Olivier!' roept de weduwe naar de dichte deur. 'Niet met de wagen. Neem de fiets!'

Christine Hoogenkamp

Terug