De kapster is nog maar net begonnen met mijn hoofdmassage, waar ik me de hele ochtend al op verheug, of er komt een nogal opgewonden vrouw naast mij zitten. De dame begint, terwijl ze hardhandig haar tas op mijn teen zet, meteen te mopperen.
Inwendig begin ik te koken. Waarom tref ik dit nu weer? Maar behalve weglopen met een drijfnat hoofd, heb ik geen keuze. De dame begint te klagen over het weer. Want ze zou over
vier dagen afreizen naar de sneeuw, nou ja, sneeuw, sneert ze, die is er dus niet, en wat moet ze daar dan doen! Bovendien wil ze met het vliegtuig in plaats van met de auto, zodat ze nog meer dagen heeft om te skiën.. Haar vrienden waren al geweest en die hadden wèl geboft, die hadden sneeuw. Maar die waren veel verder geweest, haar man wil alleen naar Zwitserland.
"Nou, je ziet wat daar van terecht komt, als je nooit eens wat anders wilt!"
Nu ben ik geen jaloers mens en gun iedereen het beste, maar dit valt gewoon verkeerd.
Natuurlijk is het jammer als je wilt skiën, en de bergen zijn groen. Ik mag niet oordelen, ieder voelt zijn eigen leed het meest. Ik zou willen zeggen tegen dit opgefokte figuur: kijk eens om je heen, zijn er geen ergere dingen waar je je druk om kunt maken. Verbreed je horizon!!
Maar daar heeft mijn buurvrouw geen boodschap aan. Voor haar is de wintersportvakantie dé grote blinde vlek. Jammer voor mij, want ik ga met een naar gevoel, een zere teen en een kapsel dat ik niet wilde naar huis.
En mijn buurvrouw? Ik wens haar bergen vol sneeuw, fantastische afdalingen en een goede gipsvlucht naar huis.
Anneke Snel