DRINK SMAKELIJK!
"Wilt u er iets bij drinken?" De ober kijkt me aan en houdt zijn notitieblok in de aanslag. Zonder het te weten, stelt hij me een vraag die ik bij welk etentje dan ook altijd weer vrees. Ik zie er iedere keer weer tegenop om antwoord te geven.
Het antwoord weet ik namelijk vaak niet. Een kop thee is uit den boze tijdens het eten. Dat getuigt van wansmaak. Maar wat houden we dan over? Alles wat koolzuur bevat, valt sowieso af. Want ook oprispingen, luide boeren en tranende ogen zijn niet gewenst in een restaurant. Tenminste niet in Nederland - ik meen te weten dat Chinezen daar anders over denken. Chocomel is een kinderdrankje. Dat imago heb ik hopelijk al jaren geleden van me afgeschud. Alle ogen zijn op mij gericht.
"Uhm, even denken, hoor," zeg ik tactisch om nog even tijd te rekken. Dan is er nog de categorie sapjes. Maar mijn smaak is zout. Appelsap, multi-vruchtensap. Allemaal te zoetsappig. En van jus d'orange krijg ik maagzuur. Water is flauw, totaal smaakloos. Ook wil ik niet suf overkomen; saaie mensen drinken water. Bovendien vertik ik het om voor dit vloeibare goedje dat wat mij betreft uit de kraan geschonken mag worden, te betalen. Maar dat durf ik dan weer niet te vragen. Alsof ik geld wil besparen door kraanwater te drinken. Pff, het idee.
"Weet je het al?" Mijn tafelgenoot kijkt me dorstig aan.
"Mag ik u een glas van onze rode huiswijn aanraden?" Geduld is een schone zaak, deze ober weet er ondertussen alles van. "Sorry, ik lust geen wijn." Eigenlijk hou ik helemaal niet van alcohol. Van bier brouwen mijn smaakpapillen geen genotzalig drankje en likeurtjes lessen geen dorst.
"Doet u mij maar een tomatensap." Ik zucht opgelucht - deze situatie heb ik weer getrotseerd. Op de vraag of ik er tabasco bij wil, zeg ik altijd 'nee'. Dus kom maar op met die vraag! Ik kijk de ober uitdagend aan.
"Sorry, maar tomatensap hebben we niet."
Marjolein van Dam
|