Voor eten had ik altijd al een fascinatie. Als peuter was ik dik, groot en fors. Toen ik niet meer dik, groot en fors wilde zijn maar fijn, rank en slank, ging ik lijnen. Vanaf die tijd ontwikkelde zich de verslaving.
Een rook- en alcoholverslaving kun je beheersen door 'droogstaan'.
Bij eetverslaving heet dat 'versterven'. Dat kan altijd nog.
In gezelschap gaat het goed maar er zijn situaties van frustratie, teleurstelling en ongenoegen. Dan zou ik willen roken, drinken en eten. Vooral chocola.
Mijn zelfontdekte systeem werkt meestal goed. Ik heb vastgesteld wat voor mij de verslavende instinkers zijn. Die moeten consequent geweerd worden. Bovenaan mijn 'lijstje' staat chocola. Daaronder: slagroom, ijs, alles wat gefrituurd is, chips, koekjes, koeken, cake, snoep, toeten en taarten.
Verslavingscontrole is als maatregelen nemen tegen terreurdreiging: je moet vrijheidsbeperkingen opleggen en verscherpt toezicht houden.
Verslavingscontrole is als de zorg voor een klein kindje. Je moet er altijd rekening mee houden. Het heeft rust, reinheid en regelmaat nodig. Het kan niet zonder liefde en aandacht.
Verslavingscontrole is als het hebben van een lichamelijke handicap. Je moet aanpassingen doen en hulpmiddelen inschakelen. Je hebt je handicap altijd en overal. Je bent nooit even niet gehandicapt. Maar je hebt geen leven als je het leven niet liefhebt.
Als je na jaren de fascinatie voor het verslavende spul kwijt denkt te zijn, ga je langzamerhand weer gewoon doen en laat je de controle los. Zo kan het gebeuren dat je vijf of zes jaar later weer terug bent bij je oude gewicht, meestal daar iets aan voorbij. Jojo-en heet dat. Ik weet het nu: mijn eetverslaving is levenslang.
Nooit een stukje chocola dan? Nee, streng en consequent: nee. Alleen soms, voordat de trek een obsessie wordt, koop ik twee allerlekkerste bonbons in een speciaalzaak en geniet ervan. Dan is de terrorist opgepakt voordat hij toeslaat, het dwingende kind tevreden voor een poos en de gehandicapte een dagje uit geweest.
Bij de koffie neem ik niets, nou ja, een biscuitjes of ontbijtkoek mag. De ultieme troostprijs is zelfgebakken appeltaart.
Al mijn vriendinnen weten dat en bakken bij elk heugelijk feit een appeltaart.
De schatten.
Rita Sijbrands