Ik ben niet iemand die kinderen mishandelt of zo. Maar toen mijn zoon op een rustige toon zei: “Mam, je hoeft niet zo te schreeuwen hoor, dat maakt echt geen indruk op me, als je dat denkt,” ja, toen was ik al helemaal hees. Maar waar ging het eigenlijk om, denk ik nu ruim een week later.
Het ging om tien minuten. Wat zijn nou tien minuten in een mensenleven? Mijn zoon Joris, van 14, zou om 23.30 thuiskomen en niet om 23.40. Zo simpel lag dat. Ik wil als moeder dat hij zich houdt aan onze afspraken. Dat had ik natuurlijk kunnen zeggen op een net zo rustige manier als Joris. Maar ja, dat is het hem juist! DAT KAN IK NIET!
Het weekend daarna belandde Joris in het ziekenhuis. Niet omdat ik hem er in had geslagen of omdat hij een gehoorbeschadiging had opgelopen door mijn geschreeuw. Nee, dit was iets heel anders, waardoor ik in één keer poeslief voor hem werd.
Zijn blindedarm moest er met spoed uit – en dat is gebeurd. En dat had geen dag later moeten gebeuren, zei de chirurg achteraf, met haar groene mondkap nog om haar nek hangend.
Drie kwartier wachten op de gang buiten de operatiekamer voelde als uren. En dan denk ik nu bij mezelf, wat zijn nou 10 minuten? Alles is relatief !
Het was ook nog oorlog in huis in die drie dagen vóór dat hij op de operatietafel belandde. Hij had namelijk beloofd om zijn kamer te stofzuigen op woensdag. Op donderdag was het nog niet gebeurd en op vrijdag… Zou hij het zeker doen op zaterdag ….Maar op zaterdag zat die blindedarm in de weg. Het resultaat: ik heb vandaag de kamer van mijn lieve herstellende schatje lopen stofzuigen, zonder gemopper.
Connie Moraal