Pas als alle gebruikelijke maatregelen hadden gefaald, de ziekte onrustbarende vormen aannam en de gedachte aan Magere Hein zich begon binnen op te dringen, ja pas dan werd de huisarts geraadpleegd. Zodra hij zijn voet zette op de kokosloper in onze gang, gaven de gevaarlijke kwalen zich spontaan gewonnen: pijn verminderde meteen en de koorts zakte tot aanvaardbare hoogte.
Voor mij was hij een hogere macht, een mengeling van Onze-Lieve-Heer en de onfeilbare paus. Zijn diagnose werd met verschuldigde eerbied aangehoord, zijn adviezen opgevolgd en medicijnen volgens voorschrift en stipt op tijd ingenomen.
De tijden zijn veranderd. Notabelen zijn afgeschaft, 'respect' is uit het woordenboek geschrapt. De mondige patiënt stapt bij de dokter over de drempel met een uitdraai van het internet, heeft zelf de diagnose gesteld, en vraagt alleen nog een handtekening onder het voorgestelde recept of de aanvraag van de MRI-scan.
Als de dokter het waagt te twijfelen aan de mening van de patiënt, moet hij met veel tact en omzichtigheid zijn mening verdedigen. Wat stelt een studie van zo'n slordige tien jaar tenslotte voor bij de tegenwoordige kwaliteit van het onderwijs? Volhardt de dokter in zijn weigering aan de eisen te voldoen, dan verliest de klant het geduld, schreeuwt en tiert. Geeft ook dat niet het gewenste resultaat, dan gaat eiser (m/v) over op de catch-as-catch-(s)can en slaat de dokter een blauw oog. Na enig geharrewar verlaat patiënt onder politie-escorte de praktijk.
Zoals vaak gezegd: alle verandering is geen verbetering! Na alle extra papierwerk, aangiftes bij de politie en slapeloze nachten gaat de dokter over tot de orde van de dag. En de assistente van de dokter? Die zint op drastische maatregelen. Bijvoorbeeld de toepassing van het verdovingspistool. Dat werkt toch ook goed bij wilde dieren?
Altien Siemons