'Ik heb liever geld,' zei Mark.
Dus heeft de tante een aardige verpakking gezocht voor het 20 euro biljet dat ze hem zal aanbieden als cadeau voor zijn verjaardag. In de Bart Smit zocht ze naar 'iets erbij', om uit te kunnen pakken. Ze had een hekel aan Bart Smit: te veel, te vol, te duur en niet leuk, in haar ogen. Alleen als ze precies wist wat door de jarige verlangd werd of wat ze zelf wilde geven kon ze tevreden de winkel uit komen.
Vanaf het begin had ze prentenboeken voor hen gekocht. Bij alle verjaardagen, ieder bezoek. Heerlijk had ze het gevonden om ze uit te zoeken in de sfeervolle boekwinkel. Voorleesboeken werden het later. Iedereen had ervan genoten. Maar toen de kids niet meer voorgelezen wilden worden, werden boeken niet langer op prijs gesteld.
Mark wou alles met wielen eraan, of constructiespul als Lego en Kneks. Supermooi wat hij daarvan maakt, maar ze had geen idee wat ze daarvan zou moeten kopen. Bakken vol minuscule legoblokjes, dakpannen, wielen, asjes, radertjes, rondjes, vierkantjes en staafjes had hij. Wat kon zij daar aan toevoegen? Geen idee.
Eens had ze kaartjes voor een jeugdvoorstelling in de stad gegeven. Dat had bij het hele gezin voor onrust gezorgd. Van papa werd verwacht dat hij een hele vrije zaterdagmiddag zou offeren voor een theateridee van tante. Flori was bang voor het onbekende en wilde liever gewoon lekker thuis blijven. Mark zelf had ook geen idee wat hem te wachten stond maar liet gelaten, als het lijdend voorwerp, de onrust en nieuwigheid over zich komen. Mama vond het een unieke kans. Haar trekken en duwen resulteerde in succes. Op het nippertje, met haasten, rennen en parkeerproblemen waren ze hijgend het theater binnengestormd. Struikelend in het half donker waren ze op de besproken plaatsen geland, met een plof stilgevallen.
'Hoe was het?' vroeg tante door de telefoon. Ze had positieve reacties gekregen van alle vier. Papa was blij verrast dat er live muziek werd gemaakt en Flori vond het stukje ballet erg mooi. Mama was blij dat iedereen blij was en Mark kon niets anders zeggen dan : 'Leuk, spannend en nog bedankt hè.'
'Wow, hè, kijk eens mam, 20 euro! Nou heb ik er al 55.'
'Waar spaar je voor?' wil tante weten. 'Nou, dat weet ik nog niet, dat hangt er van af hoeveel ik krijg.'
Tante heeft ook een zelfgebakken taart meegenomen. Het aluminiumfolie wordt er met nieuwsgierige spanning af gehaald. Het is een dichte taart.
'Wat zit er in?' vragen Mark en Florianne tegelijk.
'Prei en noten,' zegt de vegetarische tante enthousiast en meteen beseft ze dat dat niet feestelijk genoeg is voor de groente hatende kids.
'Had er maar patat in gedaan,' grapt mama.
'Of chocoladepaaseitjes,' zegt Flori.
De tante heeft nog iets: ze heeft een stukje geschreven over een 'verjaardagscadeau'. Ze leest het voor. Ze vallen tegen elkaar aan van pret en herkenning.
'Kijk , en dit,' ze laat een folder zien, ' is een leuke voorstelling van Frank Groothof. Hij speelt een muziektheatervoorstelling over Sheherazade, en vertellingen uit duizend en-één nacht, met vijf muzikanten. Zal ik daar kaartjes voor kopen, voor jullie allemaal?' Maar de kinderen trekken hun neus op als was het voor een vegetarische groentetaart.
'Ik heb liever geld,' zegt Mark en hij koestert zijn euro's.
Rita Sijbrands